Bir anne düşünün… Kucağında yeni doğmuş yavrusu… Dışarıda kapı kapı dolaşan cellatlar… İçeride ise her annenin yüreğini parçalayacak o ilahi emir: “Onu suya bırak.”
İnsan aklı için sınırı zorlayan bu emir, Hz. Musa’nın annesinin kalbinde teslimiyetin en büyük imtihanına dönüşür. O, evladını korumak için ona daha sıkı sarılmayı değil; Allah’a emanet etmeyi seçer. İşte Kur’an; onun şahsında anneliğin, tevekkülün ve ilahi vaade güvenmenin en sarsıcı örneğini anlatır.
Emzirmek De Teslimiyet Bırakmak Da…
Firavun’un, İsrailoğullarının erkek çocuklarını hunharca öldürttüğü günlerde Hz. Musa dünyaya gelir. Bir annenin evladını kaybetme korkusu ne kadar büyükse, Allah’ın emri de o kadar şaşırtıcıdır. Önce emzirmesi istenir; sonra korktuğunda suya bırakması. Kur’an, aynı ayette anneliğin en tabii şefkatiyle en ağır fedakârlığını yan yana getirir. Çünkü bazen teslimiyet, yalnızca pasif bir bekleyiş değil; en zor adımı Allah’a güvenerek atabilmektir.
Aktif Sabır
Hz. Musa’nın annesi bize sabrın sadece durup beklemek olmadığını öğretir. O, Allah’ın vaadine güvenerek harekete geçmiş; sonucu ise bütünüyle O’na bırakmıştır. İşte aktif sabır tam olarak budur: Kalbi korkuyla doluyken bile yürümeye devam edebilmek…Gözleri yaşlıyken Allah’ın vaadine tutunabilmek… Elindeki emaneti, yine o emanetin gerçek sahibine teslim edebilmek…
Bu yüzden onun sabrı durağan bir kabulleniş değil; güvenle sulara atılmış kararlı bir adımdır.
Boşalan Kalp, Güçlenen İman
Kur’an, Hz. Musa’nın annesinin kalbinin bir an boşaldığını, hüzünle sarsıldığını haber verir. Bu ifade, anneliğin fıtri şefkatini ve insanın imtihan karşısındaki o kaçınılmaz kırılganlığını bütün açıklığıyla ortaya koyar. Fakat aynı Kur’an, Allah’ın onun kalbini imanla bağladığını, yani güçlendirdiğini de anlatır.
Böylece korku ümide, hüzün teslimiyete, kaygı ise teslimiyet köklü bir tevekküle dönüşür. Hz. Musa’nın annesi, en çaresiz anında bile Allah’ın vaadinden ümit kesmeyen vakarıyla karşımıza çıkar.
Bir Annenin Mirası
Hz. Musa’nın annesinin yaşadığı imtihan yalnızca kendi evladıyla ilgili sınırlı bir hikâye değildir. Aynı zamanda Allah’ın kaderinin, insanın göremediği gizli kıvrımlarda nasıl tecelli ettiğini gösteren büyük bir levhadır.
O, sadece bir peygamber annesi değildir; evlat sevgisini imanla dengeleyen, Allah’ın vaadine gözü kapalı güvenen ve en kıymetli hazinesini Rabbine emanet edebilen o büyük iradenin adıdır.
İpin Ucu Ve Sandık
Nil’in sularına bırakılan, yalnızca tahta bir sandık değildi. Bir annenin korkusu, duası, gözyaşı ve Allah’a duyduğu sarsılmaz güven de o sandığın içindeydi.
Belki de Hz. Musa’nın annesi yüzyılların ötesinden bize şu evrensel hakikati öğretir: İnsan bazen en çok sevdiğini kaybetmek için değil; Allah’ın korumasına emanet etmek için bırakır.
Kimdir
Hz. Musa’nın annesi, Allah’ın vaadine güvenerek evladını O’na emanet eden; teslimiyet, tevekkül ve aktif sabrın sembolü olan mümin bir annedir.
Kur’an’daki Yeri
Kasas ve Tâhâ surelerinde, Hz. Musa’nın doğumu, korunması ve annesinin teslimiyeti bağlamında anlatılır.
Özellikleri
- Teslimiyeti: Allah’ın emrine güvenerek Hz. Musa’yı suya bırakması.
- Tevekkülü: En zor anda Allah’ın vaadine dayanması.
- Anneliği: Evladını derin bir şefkatle korumaya çalışması.
- Aktif sabrı: Korku ve hüzne rağmen ilahî emre güvenerek harekete geçmesi.
- Ümidi: Allah’ın rahmet ve yardımından asla ümit kesmemesi.
Aklımızda Bulunsun
Hz. Musa’nın annesi bize şunu hatırlatır: Gerçek tevekkül, sadece beklemek değil; en zor anda bile Allah’a güvenerek doğru adımı atabilmektir.
