Hasan Çağlayan
Bahçeler rengârenk, işte güz. Doğum gününüz. Güzün sonbahar oluşu ne de güzel; her yer çiçek, yer gök yaprak. Ama siz ansızın gittiniz. Ama siz, “yaşanmaz bir hayat” bırakarak.
Sizi bütün yapraklardan görmek mümkündür. Gördük. Kitaplardan, sayfalardan ince bir yol var size. Hangi yöne baksak o güzel sevdanız. Usulca dokunur kalbimize.
Bahar kapıda; siz gittiniz, üzgünüz. Gülün saltanat diyarı mis gibi diyorlar, gördünüz mü? Aktınız ırmaklarla dupduru, masmavi; artık deniz. Gülümseyin, ağladınız hep; maviliktir renginiz.
Şimdi bütün kıyılarından bakmak mümkündür size. Limanlar, gemiler, martılar hüzün. Her nereden baksak bir ışık yansır. Yüzünüz şavkıdır o eşsiz gülün. Halesi dolar gözlerimize.
Gün açıyor; bir şehrayin başlıyor zirvelerde, görüyor musunuz? Dağlar bütün heybetiyle güle bakar; ne de güzel, biliyorsunuz. Bir yücelik onlar, bir sığınak, bir imge. Düştük biz de sizinle zirvelerin peşine.
Şimdi size enginlerden, ovalardan bakmak mümkündür. Size bakmak ufka bakmaktır biraz; yamaçlardan, koyaklardan. Her nereden baksak dupduru yüzünüz. Güneşten, yıldızdan, dolunaydan.
Gittiniz. Gidenler mutlu; kalanlar mahzun. Bekleyenler bekliyor ümitle. “Göz yaşarır; kalp hüzünlenir!” insanız, ağladık. Çok şükür, vedanın hüznü yağmur, hükmü müjde. Sağanak sevdanız ipil ipil yağıyor; işte ıslandık. Bundandır, bir metanet var üstümüzde.
Sizi müjdelerden, sevinçlerden duymak mümkündür; gök kubbede bir yankı sesiniz. Sesiniz, sözünüz ve de iziniz, bir ışık, bir aydınlık göğümüzde.
Güneş gurup etti; siz gittiniz. Yaklaştı sabahın sevinci. Gözü aydın olsun, yalnızların, ayrıların, gariplerin. “Şafak da çok yakın değil mi?” Eller birleşsin şimdi; diller, gönüller, yollar birleşsin. Bir bahar doğuyor, yepyeni.
