Rüzgâr esiyor; zaman geçiyor. Gelen gidiyor ve gitti. Deniz, sevdiğim, dövüyor musun kıyıları, rıhtımları dalga dalga? Görüyorsun, gözler ıslak yosunlar gibi. Yakamozlar, ambulans ışıkları, neonlar ve ben. Kaldım işte geride; kim böyle olsun ister ki.
“Bekle beni, döneceğim
Bütün direncinle bekle beni.
Bekle hüzün yağmurları
Gökyüzünü kaplayınca,
Karakış üşütürken bekle,
Sarı sıcaklar yakarken bekle.
Kimseler beklemezken bekle beni.”
Limanlar, gemiler sessiz; kollarım, kanatlarım. Kıyılarda eller, kıyılarda keder; ellerimde güller ve mendiller. Ne çok sevdik, özledik; ayrıldık işte. Âh, Deniz, âh, yaktın gittin gemileri. Biliyorum; biliyorum dönüş yok geri.
“Unut anılarla yüklü geçmişi
Ne bir mektup ne bir haber
Gelmesin ne çıkar, bekle beni
Bekle beni döneceğim
Bekle, yalnızca sen bekle beni.
Bekle beni döneceğim.”
Ağıtlar karışır nehirlere, şehirlere şimdi. Limanlara, bulutlara gözyaşları. Acıyor kalbim; çocuklar ve ben. Nasıl olur bundan sonra, bilmem ki. Güneşli bir gündü ömrümüz; nasıl da birden indi akşam. Bak işte, şimdiden özledim seni.
“Bekle beni, döneceğim
Tüm ölümlere inat bekle.
Çünkü o büyük bekleyişin
Düşman ateşinden kurtaracak beni.
Bekle kızgın sıcaklar içinde,
Karlar savrulurken bekle beni,
Yalnızca seninle ben, ikimiz
Ölümsüz olduğumuzu bileceğiz;
O sırrı, o hiç kimsenin bilmediği.
Kimseler beklemezken
Beni beklediğini.”
Deniz Hakan, eşim, sırdaşım, arkadaşım, sevdiğim; ferah olsun kalbin. Bir beyaz gelinlikle bir gün, yanına geleceğim; bekle beni.
