Yağmur, ey saf güzellik, özlem. Güneşli bir günde kırkikindi. Büyük bir coşkuyla, bir bahar vakti, nasıl da güzeldin, ipil ipil indindi. Öyle ki sırılsıklam, öyle ki hayat dolu; varlığın sevincimizdi. Söyle, var mısın, yoksa yok mu? Özlendin. Nerdesin şimdi?
Toplanmışız. Bir ağacın dallarıyız; dallar kalem. Yazıyoruz; bir parçayız kelimelerden. Güzel sözün peşindeyiz; göğe ağar, kökü sabit. Sözlerimiz nehirlerden, denizlerden.
Yağmur, varsın ve bir yerde değilsin; kalplerdesin. Yağarsın, ıslanır kirpiği şiirlerin. Öyküler sendedir; anılar bizde. Günler uzadıkça usanır zaman. Beklemektir artık mevsim. Söyle, nerdesin, nerdesin?
Toplanmışız. İstanbul yine güzel; biz iyiyiz. Öykülüyüz, romanlıyız, şiirliyiz. Nefis bir kahvaltıyla başlamış gün Çamlıca’da. Her şey nefis. Çaylıyız, kahveliyiz, çerezliyiz.
Yağmur, seni övmeliyim. “Ay gibisin, güneşler parlıyor gözlerinde. Sükutun yar, sevincin dualar kadar derin. Nefesinle yeniden çizilecek desenler.” Yağmur, camlara dokunan minik yürekler sesin.
Toplanmışız. Bulutlarız gün erkenden. Adım adım, damla damla geziyoruz. Huzurluyuz; sıcak çorba, taze simit. Dua niyaz dönüyoruz türbelerden.
Güneşli, sevinçli bir gündü, indin . . .
* Önce el konulup sonra kapatılan Yağmur Dil, Kültür ve Edebiyat dergisi için…
