Gör ki sıradağlar talanda. Sözlere bak, bağı çözük çiçekler gibi ortada, dağılmış duruyor. Ama yalnız değiller, her şey dağılmış, her şey talanda. Bir çiğlik kuşatıyor çağı; bir hoyratlık, bir zulmet. Sorarım: “Nerdesin? Hangisinde? Solmakta mısın doğrularda ve yalanda?”
Doğrular duruyor yerinde. Eğriler durmuyor. Her şey ortada. Kürsüler, mikrofonlar ve medya. İmajın altın devrindeyiz. Büyük laflar vaktindeyiz. Kötülük gizli değil, açıkta. Çatık kaşlar günüdür; haramiler çağı. Milyonlar, milyonlar ve algı. “Sıfır” demek suç artık. Sıfırlı suç ve ceza.
Her şey sıfırlanıyor; güzellikler, güvenlikler. Sevda ayak altında. “Zaman” mesela, kuşatılmış vaha gibi hayat dolu, yemyeşil. Zaman ışıklı. Zaman renkli. Bir avuç sevdalı tutuyor nöbetini. Kara bulutlar sarıyor göğü. TOMA’lar, dumanlar yürüyor. Gördün mü adaleti? Her çiçeğe bir bomba. Zaman, zaman hatıra şimdi.
“Her şeydir, savrulur, ama bir şey direnir, o hâlâ bende kalanda.” Öte yanda yığınlar; imajlar, yalanlar. Ecelin düğün yeri caddeler, sokaklar, meydanlar. Çiğ çiğ sloganlar var ki demirdir; yenmez. Bol bol vaatler var ki seraptır; içilmez. Tükettik mirasını ceddin; kaldı bir nokta. Ve bir de, hayret, kim ne derse el vurup alkışlanmakta.
“Gör ki sıradağlar talanda.” Yangın var . . .
