Anneler güzeldir her yerde. Demiş miydim, unuttum; yaşlılığı da tatlıdır, gençliği de. Bilirsiniz; bilinir. Bir iğde dalı gibi bükülünceye dek belleri, yanarlar bir mum gibi sessizce. Hüzündür, sevinçtir, nasıl da geçer yıllar. Sonunda sular gibi durulurlar denizde.
Köydeyim işte; evde. Birazdan horozlar öter yine. Birazdan ezanlar okunur. Gün erkenden başlar. Bir telaş sarar annemi. Kırlar, yollar uyanır yavaş yavaş. Tavuklar yemlenir. Kuzular sabırsız bekleşir. Koyunlar patikalardan ağır ağır iner. Çobanlar neşeli bir türkü söyler; peşlerinde köpekleri. Bir meleyiştir yayılır her yana. Bir berekettir taşar. Buluttur, pamuktur o bembeyaz sütleri.
Anneler güzeldir her yerde. Onlar ki kurulurlar kalplere dağ gibi. Bir demet çiğdem olur açarlar seherde ya da mis gibi kekik, ikindileri. Kınalıdır elleri. Dualıdır dilleri. Belinde ipekli kuşak, başında oyalı yazma, eğninde çiçekli fistan, ayağında yemeni. Dağ yolları gibi derin çizgiler bırakırlar geride. Gümüş bir tırpanla biçilmiş ekin gibi gülüşleri. Bir kez sevdi mi yürekten severler; bir kez sarınca gönülden sararlar sevdiklerini.
Köydeyim işte; evde. Bir ceviz sandıkta çeyizler. Çeyizler içinde göz nuru patikler, oyalar, danteller. Genç kızlar, ablamlar örgü örer. Radyodan bir türkü duyulur. Geceden bakır bir tecde hamur yoğrulur. Seherden, biraz da mahmur uyanır annem. Yanında akraba birkaç komşu, dizinde ahşap senit, elinde oklava. Sacın altı köz olmuştur; üstünde sımsıcak yufka, çörek, bazlama. Biz çocuklar düğündeyiz sanki; yeriz güle oynaya.
Köydeyim işte; evde, babam, kardeşlerim ve annemle birlikte. Her yer, herkes hayallerle dolu. “Ayrılık”, yalnızca bir kelime.
