Cevap:
Sevgili Açı, e-postanı büyük bir dikkatle okudum. Senin gibi genç bir kızın böyle derin bir mesele üzerinde düşünmesi beni hem mutlu etti hem de umutlandırdı. Çünkü hayat yolculuğunda en önemli farkındalıklardan biri, insanın olaylara hangi gözle baktığını sorgulamasıdır. Sen bu sorgulamayı yapıyorsun; bu bile çok kıymetli bir adım.
Geçenlerde internette, görme engelli bir sanatçının röportajına rastladım. O sanatçı öyle güzel bir cümle kurdu ki, hâlâ kulaklarımda çınlıyor: “Bakış açısını değiştiremeyen, acılarını değiştiremez.” Bu söz bana çok dokundu. Çünkü insanın başına gelenleri değiştirmesi çoğu zaman mümkün değildir ama onları nasıl gördüğü, nasıl yorumladığı tamamen kendi elindedir.
Sevgili Açı, hayat inişleriyle çıkışlarıyla, sevinçleriyle acılarıyla bir bütündür. Hepimiz zaman zaman sıkıntılarla sınanırız. Kimimiz aynı sıkıntıda günlerce, aylarca debelenir, acının içine gömülürüz; kimimizse aynı sıkıntıyı yeni bir fırsat olarak görüp ayağa kalkarız. İşte bu farkın kaynağı, bakış açımızdır.
Bir olayın kendisi aslında ne tamamen mutluluktur ne de tamamen felaket. Olay nötrdür; ona verdiğimiz anlam, bizim iç dünyamızda oluşturduğu etkiyi belirler. Mesela işten ayrılmayı düşün. Kimi için bu hayatın en büyük yıkımıdır, “Ben bittim!” der. Kimi içinse “Demek ki önüme yeni kapılar açılacak, bunda da var bir hayır.” diye düşünür. Aynı olay, iki ayrı ruh hâli… İşte fark burada gizli.
Bazen insanlar kendi düşünce kalıplarına sıkı sıkıya sarılırlar. Bir olaya tek pencereden bakar, başka ihtimalleri akıllarına bile getirmezler. Böyle olunca acı da uzar, sorun da büyür. Oysa biraz esneklik göstermek, kendine şu soruyu sormak gerekir: “Bunu başka nasıl görebilirim?” Bu sorunun cevabını aramak, insanı rahatlatır. Çünkü acıdan kaçmak mümkün değildir ama acıyı hafifletmek elimizdedir.
Tünele Değil Sonundaki Işığa Odaklan
Acıyı ben hep bir tünele benzetirim. Tünelin içine girdiğinde karanlıktır, korkutucudur. Ama farlarını yakar, hızını düşürür, dikkatle ilerlersen bilirsin ki çıkış mutlaka vardır. Önemli olan o çıkışa inanmak, ışığın geleceğine güvenmektir. Hayatım boyunca nice tünellerden geçtim. Kimi uzun, kimi kısa oldu. Ama her seferinde gördüm ki ışığa inanırsan karanlık sana zarar vermiyor.
Bakış açısını değiştirmek için ilk adım farkındalıktır. Önce “Ben şu anda ne düşünüyorum, bu düşünce bana nasıl hissettiriyor?” diye kendi zihninin içine dürüstçe bak. Göreceksin ki düşüncelerini değiştirmeye başladığında, hislerin de değişecek.
Biliyorum, bu söylediklerimi uygulamak kolay değil. İnsan hemen düşüncelerini değiştiremiyor. Ama tıpkı kas geliştirmek gibi, bakış açısını genişletmek de pratikle olur. Her yeni olayda kendine “Buna başka türlü nasıl bakabilirim?” diye sor. İlk zamanlar zor gelir ama zamanla zihnin esneklik kazanır.
Şunu da unutma: Hiçbir acı sonsuza kadar sürmez. Hayatın en sert kışlarının ardından bile bahar mutlaka gelir. İnsan sabrederse, umutla beklerse, kendi içinde ışığı söndürmezse o baharı görür. Gençsin, önünde upuzun bir yol var. Yolun üzerinde çukurlar, taşlar, karanlıklar olabilir ama senin içinde ışığını taşıyan bir kalbin var. O ışığı korursan, hiçbir yol seni korkutamaz.
Ben de hayatımda çok sıkıntılardan geçtim. Hepimizin başına gelir. Ama öğrendiğim en önemli ders şu oldu: Umut etmek, Allah’a güvenmek ve olaylara farklı açılardan bakabilmek, insanı ayakta tutuyor. Şimdi geriye dönüp bakıyorum da, en zor günlerim bana en çok şey öğreten günler olmuş.
Kendine inan, düşüncelerini esnet, Allah’a güven ve olaylara yeni pencerelerden bakmayı dene. O zaman göreceksin ki hayatın yükü hafifleyecek, yolların daha aydınlık olacak.
