Hayat Var!

Pretti, okurlarını gündelik telaşların görünmez kıldığı hayatı yeniden fark etmeye çağırıyor. Mafalda'nın karanlıkla yüzleşirken keşfettiği içsel ışığın altını çiziyor.

75

Beni ele geçiren bütün sayılara isyan ettiğim bir sabah… Şu kadar adım, şu kadar kalori, bu kadar yaş, bu kadar saat, çok az gün, çok fazla iş; hesaplar, hesaplar, hesaplar… Kafamdaki tik-taklardan başka ses duyamaz olduğumu fark ediyorum. Yürüyüş yaptığım yolun kenarında bir tavşan beliriyor. Dakika sayısını tamamlamaya çalıştığım sesli kitabı durdurup kulaklığı çıkarıyorum. Tavşan ot yiyor. Peş peşe iki sincap koşarak geçiyor. Hayat var! Karşıda bir akçaağaç duruyor. Hayat var! Ve ben onu erteliyorum. Bir şeyleri görmeyi, duymayı, sevmeyi ertelediğim anların sayısı çoğaldı. Kendimi yorgun hissediyorum.

Mafalda imdadıma koşuyor. Hayatı ve detaylarını görmenin kıymetini ondan iyi kim anlatabilir? Dokuz yaşında bir kız çocuğu o. Gözlerindeki hastalık yüzünden görme yetisini her geçen gün biraz daha kaybediyor; altı ay sonra tamamen karanlıkta kalacak. Zamanla silinen yüzlere, uzaklaşan şekillere rağmen yaşamın hâlâ orada olduğunu, seslerde, kokularda, dokunuşlarda sürmeye devam ettiğini biliyor.

İtalyan yazar Paola Peretti, çocukluğunda görme kaybına sebep olan nadir bir hastalık teşhisi almış. Kiraz Ağacı ile Aramızdaki Mesafe adlı kitabında Mafalda da aynı hastalığa sahip. Kedisi Ottimo Turcaret, okuldaki hizmetli Estella ve bahçedeki kiraz ağacı… Hepsi Mafalda’ya dünyayı başka bir yerden, gözle değil kalple görmeyi öğretiyor. Bir gün tamamen göremez olduğunda, kalpten bağlı oldukları onu ayakta tutacak. Bunu biliyor. Peretti, kitabında kendi deneyimini bir çocuğun dilinden aktararak “karanlık” kelimesine farklı bir anlam kazandırmış. Mafalda için karanlık, bir son değil artık. Gözleri karardıkça sayfalar aydınlanıyor. Kiraz ağacıyla arasındaki mesafe kısaldıkça içinde yeni bir ışık keşfediyor. Hayatı kaçırmadan, gidene üzülmeden, geleceği çok da düşünmeden yaşamanın ışığı. Zihnin sesi susuyor; kalp konuşuyor. Çünkü hayat var. Ve onu görmek için tek şart göz değil

Yazar: Paola Peretti

Orijinal Adı: The Distance between Me and the Cherry Tree

Çevirmen: Esma Fethiye Güçlü

Genç Timaş | 208 Sayfa


Satırdan Sahneye 

Suikast TreniJaponya’nın çok satanlar listesinde uzun yıllar kalan Suikast Treni, 2022’de aynı isimle sinemaya uyarlandı. Yazar Kōtarō Isaka’nın evrenindeki beş suikastçı, yönetmen David Leitch’in renkli aksiyon dünyasında yeniden buluşuyor. Tokyo’dan Kyoto’ya giden hızlı trende denk gelen suikastçıların her biri farklı bir görevle yola çıkıyor ama kaderleri aynı istasyonda kesişiyor. Kara mizahı enerjik dövüş sahneleriyle birleştiren film, çizgi roman estetiğinde kurgulanmış.


Kapak Güzeli 

Michael Chabon’un Moonglow romanı için tasarlanan bu kapak, beş kırmızı kibritle hafızanın yanıp sönen anlarını simgeliyor. Adalis Martinez’in tasarımı, 2016’da New York Times’ın hazırladığı en iyi kitap kapakları listesinde yer aldı. 


Ne Var Ne Yok? 

Her yıl The New York Times ve New York Public Library ortak bir jüriyle yayımlanan “Best Illustrated Children’s Books” listesi, çocuk kitaplarında illüstrasyonun gücünü öne çıkarıyor. Çizimlerin hikâyeyle dans ettiği bu seçkide, 2024 kazananlarının arasında göç, doğa ve kimlik gibi temalara eğilen eserler de yer aldı.


Sayfa Arkası

Musahhih: Yayımlanacak metinleri dil ve imla açısından denetleyen kişidir. Yazım, noktalama ve anlam hatalarını düzeltir; metne son hâlini verir. Okurun eline ulaşan metnin kusursuz görünmesini sağlar. 


Boston Halk Kütüphanesi

1848’de kurulan Boston Halk Kütüphanesi, Beaux-Arts mimarisi, kemerli tavanları ve duvar freskleriyle büyülüyor. 23 milyondan fazla eseriyle halka açık, “Free to All” ilkesini yaşatıyor.

Önceki İçerikRotanızı Doğaya, Pusulanızı İçinize Çevirin
Sonraki İçerikMüslüman Olduğumu Gizlemeli miyim?

CEVAP VER

Lütfen yorumunuzu yazınız
Lütfen isminizi yazın