
Bir maden kasabasındasınız. Elektrik yok, yollar toprak, hayat zor. Ama pencerelerden sıcak ışıklar süzülüyor; sobalar gürül gürül yanıyor, dağların ardında güneş batarken küçük ahşap evler kartpostallar kadar güzel görünüyor. Kalp Çağrısı, daha ilk bölümlerinden nasıl bir dünyaya davet ettiğini belli ediyor: Zorlukların gerçek olduğu ama iyiliğin hâlâ kendine yer bulabildiği bir dünya.
Kanadalı yazar Janette Oke’un kitaplarından uyarlanan dizi, 1910’lu yıllarda Kanada’daki bir kömür madeni kasabasında geçiyor. Büyük bir faciadan sonra toparlanmaya çalışan kasabaya, varlıklı bir aileden gelen genç Elizabeth Thatcher öğretmen olarak atanıyor. Ardında bıraktığı hayatla karşısında bulduğu dünya arasında büyük bir mesafe var. Üstelik daha yolculuğun başında soyguna uğrayınca elinde neredeyse yalnızca öğretmenlik ideali kalıyor.
Fakat Kalp Çağrısı yalnızca Elizabeth’in hikâyesi değil. Çocuklarını büyütmeye, geçimlerini sağlamaya ve kayıplarından sonra hayatı yeniden kurmaya çalışan kadınlar giderek anlatının merkezine yerleşiyor. Kasabayı ayakta tutan şey çoğu zaman büyük kahramanlıklar değil; bir çocuğa sahip çıkmak, bir sınıf kurmak, komşunun kapısını çalmak, zor zamanda yan yana durmak…
Erin Krakow da Elizabeth’i büyük dramatik çıkışlarla değil, ölçülü ve sıcak bir oyunculukla kuruyor. Böylece karakter kusursuz bir “ideal öğretmen”e dönüşmekten kurtuluyor; şaşıran, yanılan, kırılan ama yeniden deneyen bir insan olarak kalıyor.
Kalp Çağrısı‘nın Küçük Ev‘i hatırlatan tarafları da var. Üstelik bu benzerliği daha da ilginç kılan bir bağ da bulunuyor. Charles Ingalls’ı oynayan Michael Landon’ın oğlu Michael Landon Jr. da dizi ekibinde. Aile, emek, küçük topluluklar ve dayanışma temaları iki yapım arasında hissedilir bir akrabalık kuruyor.
Pastoral Tablolar Galerisi
Dizinin iyimserliği yalnızca senaryoda değil, görüntülerde de kuruluyor. Geniş açı dağ manzaraları, küçük ahşap evler, fener ışığında geceler, gürleyen sobalar ve pastel kostümler “Hope Valley”yi pastoral bir tabloya dönüştürüyor. Yumuşak müzikler ve ağırbaşlı tempo da bu dünyaya acele etmeyen bir ritim kazandırıyor. Dizi yalnızca “iyi insanların” hikâyesini anlatmıyor; iyiliğin mümkün göründüğü bir mekân da tasarlıyor.
Ne var ki tam da burada zaafı daha belirgin bir hâl alıyor. İlk sezonun sert maden kasabası atmosferi zamanla cilalanıyor. Saçlar kusursuzlaşıyor, kostümler göz kamaştırıyor, bembeyaz danteller çoğalıyor. 1910’ların ağır şartları altında yaşayan insanların bu kadar bakımlı görünmesi tarihî gerçekliği zaman zaman zedeliyor. Dizinin sıcaklığı korunsa da dünyanın kiri gereğinden fazla temizleniyor.
İyiliğin Tonları
Hikâyede de benzer bir değişim var. İlk sezonlarda çocuklar, okul ve kasabanın ayakta kalma mücadelesi daha belirginken ilerleyen bölümlerde romantik ilişkiler genişliyor; dizi yer yer pembe dizi tadına yaklaşıyor.
Yine de Kalp Çağrısı‘nın ısrarla vurguladığı şey küçümsenecek gibi değil. Çağdaş yapımlar bizi gri karakterlere ve karanlık dünyalara öylesine alıştırdı ki açıkça iyi olmaya çalışan insanları bazen “fazla pembe” buluyoruz. Oysa kötülüğü inandırıcı anlatmak kadar iyiliği sahici göstermek de zor.
Kalp Çağrısı bu dengeyi her zaman tutturamıyor. Umut Vadisi (Hope Valley) bazen gereğinden güzel, kasabanın insanları da gereğinden iyi görünebiliyor. Ama belki dizinin asıl cazibesi de buradadır: Dünyanın tam olarak nasıl olduğunu göstermekten çok, insanlar birbirine biraz daha iyi davrandığında dünyanın nasıl görünebileceğini hatırlatmakta.
Kalp Çağrısı (2014–, ABD)
Orijinal Adı: When Calls the Heart
Yapımcılar: Michael Landon Jr., Brian Bird
Oyuncular: Erin Krakow, Pascale Hutton, Jack Wagner, Kavan Smith
Tür: Dram, Romantik, Dönem
Sezon/Bölüm: 13 sezon / 143 bölüm
Süre: 43 dk
IMDb: 7,9
İzleyici: 7+
Kamera Arkası
Hope Valley’nin sokakları stüdyo fonu değil. Dizinin ilk sıra evleri, British Columbia’daki bir çiftlik arazisine yalnızca üç buçuk haftada inşa edildi. Zamanla büyüyen bu fiziksel set, yıllardır dizinin kasaba sahnelerine ev sahipliği yapıyor.
Senin Filmin
Ernest & Celestine (2012), suluboya estetiğiyle hayat bulan, Oscar adaylığı kazanmış zarif bir animasyon. Birbirinden korkması öğretilen iki dünyanın ortasında ayı Ernest ile fare Celestine’in kurduğu dostluk, önyargının nasıl öğrenildiğini ve yakınlığın bu sınırları nasıl aşabildiğini anlatıyor.
Nesrin Arslan, ABD
Replik
“Ya okumaya değer bir şey yaz ya da yazmaya değer bir şey yap.”
Benjamin Franklin’den aktaran Lucas Bouchard.
When Calls the Heart



















