Çocukken balkonumuzda beslediğimiz bir kedimiz vardı.
Adı Ponpon’du. Beyaz tüylerini, minik kahverengi bir leke süslerdi.
Bahçemizdeki kayısı ağaçlarına tırmanır, yemyeşil çayırlarda doyasıya koştururdu. Acıkınca da balkon kapısını tırmalardı.
Bir kış günü, babam dışarıdan eve geldi. Sırtındaki montu, başındaki bereyi çıkarmadan doğruca mutfağa yöneldi. Buzdolabını açtı ve yiyecek bir şeyler aldı. Sonra ocağa koyup ısıtmaya başladı. Şaşkın şaşkın babama baktım:
“Bu kadar çok mu acıktın, baba?”
“Ponpon’a bu.” dedi. “Ağzı üşümesin, rahat rahat yesin yavrucak. Dışarısı zaten soğuk.”
O gün babam bana bu şirin kedi yoluyla en güzel duyguyu, merhameti öğretmişti.
Kediler herkese bir şeyler öğretir. Bu yüzden bu sayıyı onlara ayırdık.
Sana da harika bir poster hazırladık.
Keyifli okumalar…
